Ο μουσικός και τραγουδιστής Adedeji Adetayo συστήνεται στο The Mach|ne, μιλώντας για την καινούρια του δουλειά “Country Of Pain” (C.O.P.),  για την μουσική καριέρα του,  για τις εμπειρίες του ως πολίτης του κόσμου, για την σπουδαιότητα της συντροφικότητας μεταξύ των ανθρώπων, για το ρατσισμό αλλά και για την ιδιαίτερη σχέση του με την Ελλάδα… 

 

11063173_10152759028011094_2095340809_n

 

Adedeji, συμμετέχεις σε αρκετές μπάντες σε Ελλάδα και εξωτερικό. Πες μας λίγα λόγια για αυτές…

Στην Ελλάδα, έχω το δικό μου συγκρότημα που ονομάζεται Neo Yoruba People, παίζουμε κυρίως Afro soul και jazz μουσική, και originals, μέσω αυτού του συγκροτήματος ξεκίνησα αυτό που λέω Afrosession, μία μηνιαία συναυλία που ενώνει διαφορετικούς Αφρικανούς και άλλους μουσικούς που ζουν στην Ελλάδα. Επίσης είμαι μέλος του Datfunk trio και του Hammond trio στα οποία παίζουμε κυρίως Jazz funk, blues και μερικές φορές pop/reggae ήχους. Είμαι και μέλος του Singularity, ενός jazz κουιντέτου του πιανίστα Βαγγέλη Στεφανόπουλου, με το οποίο εκπροσωπήσαμε την Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Μέρα της Jazz. Στο εξωτερικό, μεταξύ άλλων συγκροτημάτων, παίζω και σε ένα afrobeat group στη Μαδρίτη που λέγεται Ogun Afrobeat.
Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με την μουσική;

Ξέρω ότι αυτό ίσως ακουστεί κλισέ, αλλά στην περίπτωσή μου είναι αλήθεια, δεν διάλεξα εγώ την μουσική, εκείνη με διάλεξε! Έτσι, η ερώτηση είναι λίγο δύσκολο να απαντηθεί καθώς δεν θυμάμαι πότε ακριβώς ξεκίνησα, αλλά θυμάμαι σε ηλικία 5 ετών να τραγουδάω ήδη ως δεύτερη φωνή όταν κάναμε στο σπίτι την πρωινή προσευχή. Έπειτα ζητούσα από την αδερφή και τον αδερφό μου να τραγουδήσουν και έτσι, από μικρή ηλικία, κατάλαβα την έννοια της χορωδίας τεσσάρων ατόμων. Δεν μου το δίδαξε κανείς. Θυμάμαι τον αρχηγό της χορωδίας που μπήκα όταν ήμουν 6 ετών να μου λέει, κατά την διάρκεια του μαθήματος σολφέζ, ότι το ξέρω ήδη! Τα υπόλοιπα, όπως λένε, ήταν ιστορία. Έγινα επαγγελματίας μουσικός σε ηλικία 8-10 ετών.

 

DSC_0372_resized

 

Από που εμπνέεσαι για να δημιουργήσεις τα τραγούδια σου;

Από τον περίγυρό μου, την ιστορία της ζωής μου, τη γειτονιά μου, τις προσωπικές αλλά και τις εμπειρίες των φίλων μου, τη φύση.

 

Άρα κατά βάση στα τραγούδια σου αποτυπώνονται προσωπικές σου εμπειρίες…

Απολύτως. Στο πρώτο μου άλμπουμ υπήρχαν πολλά στοιχεία της δικής μου ιστορίας, μαζί με ορισμένα μυθοπλαστικά φυσικά, ενώ στο επικείμενο άλμπουμ μου πάει ένα βήμα πιο πέρα. Ξέρεις, όταν για 25 χρόνια της ζωής σου μένεις μόνο σε ένα μέρος σίγουρα έχεις πολλά να πεις. Ωστόσο, ζώντας τα τελευταία 7 χρόνια στην Ευρώπη έχω μερικές ακόμα ιστορίες να αφηγηθώ μέσα από τη μουσική μου, καλές και κακές…

 

Πως αποφάσισες να μείνεις στην Ελλάδα; Η μουσική καριέρα δεν είναι πιο δύσκολη για ένα μετανάστη;

Στην πραγματικότητα, η πρώτη φορά που ήρθα στην Ελλάδα για ένα live με μια μπάντα, δεν έγινα και μεγάλος οπαδός της! Παρόλο που δεν βίωσα την καλή της πλευρά τότε, επέστρεψα ένα χρόνο αργότερα για να μείνω περισσότερο, έζησα στην Σύρο, για περίπου 7 μήνες, και την αγάπησα! Αγαπώ την ηρεμία, την σπουδαιότητα της οικογένειας στην Ελλάδα, που είναι ταυτίζεται με την Αφρικανική κουλτούρα αντίστοιχα, αγαπώ το φαγητό… έφυγα για τρία χρόνια σπουδών στην Ολλανδία και κάθε φορά που επέστρεφα για να επισκεφτώ την Ελλάδα την εκτιμούσα περισσότερο. Από μουσικής πλευράς μπορεί να είναι κατάλληλο μέρος, αλλά από τότε που, κυρίως, ταξιδεύω για συναυλίες στο εξωτερικό δεν με απασχολεί, γιατί η καριέρα μου δεν βασίζεται στην διαμονή μου εδώ. Προσπαθώ να είμαι πολίτης του κόσμου.

 

DSC_0103
Ποιες είναι οι μουσικές επιρροές σου;

Οι μουσικές επιρροές μου έχουν μεγαλώσει με το πέρασμα των χρόνων, αλλά ξεκινούν από Νιγηριανούς μουσικούς και ποιητές κυρίως, έτσι θα έλεγα τους King sunny Ade, Haruna Ishola, Ayinla Omowura, King Jossy Friday, Fela Kuti, Ebenezer Obey και πολλούς ακόμη. Από τον κόσμο της jazz είναι οι George Benson, Wes Montgomery, Bird (Charlie Parker), Miles Davis, Mark Whitfield κ.ά. Τώρα η funk, η soul, η r&b, και τα blues, οι Bb king, James Brown, Donny Hathaway, D’angelo, Johnny Guitar Watson και η λίστα συνεχίζεται.
Ποιο μήνυμα θέλεις να περάσεις μέσα από τα τραγούδια σου;

Το γενικό μήνυμα έχει να κάνει με την σπουδαιότητα της συντροφικότητας. Eπίσης δείχνει την πολιτιστική κληρονομιά της Αφρικής και πώς οι περισσότεροι από εμάς θέλουμε άλλα από αυτά που «κουβαλάμε», αντί να αναπτύσσουμε και να βελτιώνουμε αυτά που έχουμε. Πιστεύω ότι κάθε χώρα έχει την μοναδικότητά της και το πρόβλημα έγκειται στο να παλεύουμε να γίνουμε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε. Κατά τη γνώμη μου, ο δυτικός πολιτισμός έχει κάνει καλά και κακά, είναι κατά κάποιο τρόπο παράδοξο το γεγονός ότι ένας τόπος που θεωρείται λίκνο της γης πρέπει να «εκπολιτίζεται»! Έτσι, η μουσική μου αφορά κυρίως το να ανακαλύψουμε ξανά την αληθινή κληρονομιά μας και όχι να χάνουμε ποιοι είμαστε πραγματικά. Είμαστε άνθρωποι, Έλληνες, Νιγηριανοί, Αμερικανοί, Ινδοί, όλοι. Το μήνυμα είναι δίκοπο μαχαίρι, μιλά για την συντροφικότητα, την αγάπη και την προδοσία. Για τον εθνικισμό αλλά και για την ευχάριστη συμβίωση την ίδια στιγμή. Όλοι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον αλλά ταυτόχρονα πρέπει να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον!

 

Για αυτό ονόμασες το single σου “Country of pain”; (Χώρα του πόνου)

Το τραγούδι πηγάζει από την προσωπική εμπειρία μου, ως τακτικός ταξιδιώτης και μουσικός που περιοδεύει και αγγίζει το ευαίσθητο θέμα της μετανάστευσης, μιλώντας για τους λόγους που κάνουν κάποιον να φύγει από την χώρα του και όσα αντιμετωπίζει στα σύνορα, στα αεροδρόμια και τελικά στο εξωτερικό.

 

DSC_0115 bffs

 

Άρα θεωρείς ότι τα τραγούδια σου έχουν και πολιτική χροιά;

Ναι, έχουν. Στο πρώτο album μου (Ajo) ήταν πιο διακριτική, αλλά στο νέο single “C.O.P” είναι πιο έντονη. Μιλά για το μεταναστευτικό πρόβλημα, γιατί οποιοσδήποτε θα ήθελε να φύγει από την χώρα του προς αναζήτηση καλύτερης ζωής χωρίς στην πραγματικότητα να γνωρίζει τι θα συναντήσει. Σαν ένας… περιπλανώμενος μουσικός, με Πράσινη Κάρτα, έχω βιώσει πάρα πολύ έντονα την ανισότητα και την κοινωνική κατηγοριοποίηση ανθρώπων βάση στερεοτύπων, απλά κοιτώντας το χρώμα τους. Προσπαθώ να μην χρησιμοποιώ την λέξη «ρατσισμός» αλλά σίγουρα τον έχω βιώσει, κυρίως όταν ταξιδεύω. Θα μπορούσα να πω ότι το επερχόμενο album μου είναι πιο πολιτικό από το προηγούμενο γιατί αν και αισθανόμαστε καλά και θέλουμε να χορεύουμε, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τα προβλήματα του κόσμου. Αυτό, πιστεύω, πρέπει να είναι ένα από τα καθήκοντα των καλλιτεχνών, των αφηγητών, των δασκάλων, να συζητούν ανοιχτά, χρησιμοποιώντας το “εργαλείο” με το οποίο αισθάνονται πιο άνετα.

 

 

Που και πως μπορεί κάποιος να ακούσει τη μουσική σου; (album, live κ.λπ.)

Την μουσική μπορείτε να την αγοράσετε online. Το πρώτο μου album με τίτλο Ajo έχει κυκλοφορήσει και μπορείτε να το βρείτε στα iTunes, amazon, cdbaby. Το πρώτο single του δεύτερου δίσκου μου με τίτλο Country Of Pain μπορεί επίσης κάποιος να το βρει online. Όσο για το πότε και πού έχουμε live το καλύτερο είναι να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα μου www.adedejiadetayo.com ή την σελίδα στο Facebook www.facebook.com/dejafrique , στα οποία μπορείτε να μαθαίνετε πότε και πού παίζω στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.

 

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

Φέτος κυκλοφορεί το δεύτερο album μου, οπότε δουλεύω για την ολοκλήρωσή του. Το πρώτο single έχει βγει και το video θα παρουσιαστεί πρώτη φορά στο Afrikana club στο Γκάζι στις 20 Μαρτίου 2015. Θα κάνουμε περιοδεία με τους DatFunk τον Μάιο, θα παίζουμε σε Ολλανδία και Γερμανία και ακολουθούν και άλλες συναυλίες. Επίσης, φέτος θα πραγματοποιήσω το δεύτερο μέρος της ετήσιας συναυλίας μου στην Νιγηρία ξανά, πέρυσι ήταν η πρώτη φορά και ήταν επιτυχημένη.