#33 Cake

Η Τζένιφερ Άνιστον επιτέλους αποδεικνύει και έμπρακτα ότι μπορεί να ξεπεράσει την Rachel (από τα Φιλαράκια) και να αποδείξει ότι η γκάμα της ως ηθοποιού είναι ευρεία.

 

Ο λόγος για την ταινία με τον «γλυκό» τίτλο Cake. Η υπόθεση επικεντρώνεται στο δράμα της Claire Bennett, που έπειτα από ένα ατύχημα αντιμετωπίζει χρόνιους σωματικούς πόνους, με αποτέλεσμα να είναι εξαρτημένη από δυνατά παυσίπονα και να «πάσχει» και από αϋπνίες. Όταν μια κοπέλα από το group αλληλοϋποστήριξης, στο οποίο συμμετέχει και η ίδια, αυτοκτονεί η Claire αποκτά ένα σχεδόν εμμονικό ενδιαφέρον για την αυτόχειρα. Η ιδιόμορφη σχέση που θα αναπτύξει με τον χήρο της εκλιπούσας την βοηθά να αντιμετωπίσει με άλλο θάρρος και την δική της τραγωδία.

 

Αν και η ταινία εμπλέκεται με κλισέ θεματική, όπως είναι οι έννοιες της απώλειας και του πόνου οι ερμηνείες της είναι απόλυτα ειλικρινείς. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στην ερμηνεία της οικιακής βοηθού της Άνιστον, Αντριάννα Μπαράτσα, που αποτελεί τη φωνή της λογικής, του χιούμορ και του άλλου μισού της Claire. Ακόμη ένα στοιχείο της ταινίας είναι η εμπλοκή της πραγματικότητας με το φαντασιακό χωρίς ωστόσο να αγγίζει τα όρια του ψεύτικου, αντιθέτως βοηθώντας πολύ την εξέλιξη και αισθητική του συνόλου.

The Machine art press Cake 2

Γιατί η ταινία ονομάζεται Cake, που είναι λογικό να αναρωτιέσαι δεν θα σου πω. Αυτό που θα σου πω είναι ότι αξίζει να δεις μια Άνιστον χωρίς μακιγιάζ και glamorous χτενίσματα, όχι τόσο για να δεις πώς δείχνει χωρίς το περιτύλιγμα αλλά για να την εκτιμήσεις περισσότερο ως ηθοποιό αλλά και να εκτιμήσεις ταυτόχρονα και το ανθρώπινο στοιχείο σε δεύτερο επίπεδο μέσα από την ταινία.

 

Σκηνοθεσία: Daniel Barnz

Σενάριο: Patrick Tobin

Μουσική: Christophe Beck

Πρωταγωνιστούν: Jennifer Aniston, Adrianna Barraza, Anna Kedrick, Sam Worthington