Κι εσύ μου λες να κάνω κάτι. Να κάνω τι; Να συμβιβαστώ;
Θα προσπαθήσω. Θα δοκιμάσω. Θα δώσω χρόνο και ευκαιρίες.
Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν συμβιβάζομαι!
Δε γουστάρω, δεν μπορώ, δεν θέλω.
Δε με αφορά το εύκολο και το αναμενόμενο. Δε με αντιπροσωπεύει το βόλεμα.
Αν ψάχνω το τέλειο; Μη μου λες πως ψάχνω το τέλειο.
Όχι! Μη με μπερδεύεις με έννοιες υποκειμενικές και αξίες ουτοπικές.
Δε ψάχνω το τέλειο σου. Το κοινωνικά αποδεκτό και αντικειμενικά σωστό.
Ψάχνω το ιδανικό για εμένα. Μη με ρωτάς τι συνεπάγεται αυτό ή τι προϋποθέτει.

«Πρέπει να μάθεις να υποχωρείς, να αποδέχεσαι, να έχεις υπομονή, να συμβιβάζεσαι».
Και μετά τι; Να ψάχνω μονοπάτια διαφυγής;
Δεν είναι θέμα εγωισμού και μη θεωρείς υπερβολικό το να μιλάω για εσωτερική γαλήνη.
Εγώ απλά δε συμβιβάζομαι.
Με μια κατάσταση που σύντομα θα γίνει ρουτίνα και θα νιώθω πως πνίγομαι και μόνη έγνοια θα είναι η «δραπέτευση».
Από μία σχέση χωρίς έρωτα. Από μία δουλειά χωρίς ενδιαφέρον.
Από μια κατάσταση που δε προσφέρει όσα θέλω. Όσα αναζητώ. Όσα θα με κάνουν πραγματικά ευτυχισμένη.
Όσα φαντάστηκα ή και ονειρεύτηκα αν θες.
Γιατί κάνω ακόμα όνειρα ξέρεις.
Και μη νομίζεις, δεν ονειρεύομαι παλάτια και μεταξωτά. Δεν αναζητώ τα πολλά. Ούτε τα θέλω όλα.
Ονειρεύομαι εκείνα τα λίγα που για εμένα θα είναι τα άπαντα του κόσμου.
Ψάχνω εκείνη την ζωή όπου θα ανυπομονώ να έρθει η ανατολή για να ζήσω τη συνέχειά της.
Εκεί δε θα βυθίζομαι στο πάπλωμα παρακαλώντας να αργήσει να ξημερώσει.
Ψάχνω εκείνα τα λουλούδια που θα μου δίνουν όρεξη και δύναμη να συνεχίσω, να προσπαθήσω και να πολεμήσω τα πάντα.
Κι ας μην είναι τριαντάφυλλα κόκκινα. Εγώ έτσι θα τα βλέπω. Έτσι θα μου μυρίζουν.
Κατάλαβες μωρό μου;
Εγώ θέλω πάθος και ένταση. Η συναινετική συμπάθεια δε με γεμίζει. Δε μου αρκεί.
Γι αυτό σου λέω. Μη με πιέζεις. Δε το αντέχω.
Μπορεί να μην ξέρω ακριβώς τι ψάχνω και πού θα το βρω.
Θα το βρω όμως.
Και τότε θα τρέξω γεμάτη επιβεβαίωση σε εσένα, και σου υπόσχομαι πως θα έρθω με το πιο φωτεινό μου χαμόγελο, για να σου πω πως τα κατάφερα…. Κι ας πίστευες πως ζω σε συννεφάκι.