«Το βινύλιο είναι μυσταγωγία. Όταν η βελόνα του πικ-απ ακουμπά στα αυλάκια του βινυλίου και ο ήχος αναβλύζει ζεστός και οικείος από τα ηχεία, πραγματικά τρελαίνομαι. Έτσι ξεκινά η μέρα μου. Βάζω ένα δίσκο στο πικ-απ και μετά φτιάχνω καφέ. Στο σπίτι ό,τι και να κάνω παίζει μόνιμα ένα δίσκος βινυλίου», λέει ο Γιάννης Αλεξίου με την συγκινητική αφοσίωση και την αχόρταγη λαχτάρα που χαρακτηρίζει τους πολύ ερωτευμένους για το αντικείμενο του πόθου τους. Ο συλλέκτης 9.100 δίσκων βινυλίου, δημοσιογράφος-μουσικός συντάκτης και υπεύθυνος προβολής και επικοινωνίας του Vinyl is back , με υπόδέχτηκε με τον ίδιο “τελετουργικό” πριν αρχίσει η συνέντευξη. Έβαλε έναν δίσκο του Elvis Presley, στο αγαπημένο πρώτο του πικ-απ, δώρο από τον πατέρα του για τα Χριστούγεννα του 1978, σαν αυτό που είχε ο ίδιος “Ο Βασιλιάς”…

 

Πότε και πώς ξύπνησε μέσα σου ο έρωτας για το βινύλιο;

Όπως όλοι οι μεγάλοι έρωτες, ήταν κεραυνοβόλος ! Ένα πρωί ανέβηκα στο πατάρι του σπιτιού, σε μια από εκείνες τις εξερευνήσεις που κάνουμε όλοι πιτσιρικάδες, από περιέργεια και ανακάλυψα δίπλα στο καζανάκι μια σακούλα με μικρούς και μεγάλους δίσκους. Τους έπιασα στα χέρια μου και την στιγμή που τους περιεργαζόμουν κατάλαβα ότι πρόκειται για κάτι ανεκτίμητο. Ήταν δίσκοι του Elvis Presley, της κάντρι τραγουδίστριας Jeannie C. Riley, του Enrico Macias, της Eydie Gorme, δισκάκια νέου κύματος με το Γιώργο Ζωγράφο, αλλά και 45άρια των Γρηγόρη Μπιθικώτση, Σταύρου Ξαρχάκου, Μίκη Θεοδωράκη, Μάνου Χατζιδάκι και άλλων. Τους ερωτεύτηκα αμέσως πριν ακόμη τους ακούσω. Τα εξώφυλλα μού εξήραν τη φαντασία. Έτρεξα να παίξω στο πικ-απ πρώτα το Marguerita με τον Elvis, γιατί είχα κόλλημα με μια κοπέλα που την έλεγαν Ρίτα…!

 

Με ποιο κριτήριο αποκτάς ένα δίσκο;

Τώρα πια που έχω μεγάλη συλλογή το βασικό μου κριτήριο είναι να συμπληρώσω κάποια κενά από μουσικούς και συγκροτήματα που έχω τους δίσκους τους. Ανέκαθεν όμως βασικό μου κριτήριο ήταν η ίδια η μουσική. Ποτέ δεν αγόρασα δίσκους μόνο και μόνο για τους έχω στη δισκοθήκη μου. Είμαι συλλέκτης που ακούει τα βινύλια και έχω με το καθένα μια ερωτική σχέση. Πολλοί συλλέκτες παίρνουν δίσκους μόνο και μόνο για την σπανιότητά τους ή για να συμπληρώσουν νούμερα εταιρειών που τους λείπουν ή ακόμη και σπάνιες ετικέτες χωρίς να τους ενδιαφέρει το περιεχόμενο. Εκεί χάνεται η ουσία της μουσικής και είναι σαν να συλλέγεις χαρτάκια από εκείνα που μαζεύαμε πιτσιρικάδες με τους ποδοσφαιριστές των ομάδων ή τους οδηγούς της Φόρμουλα 1.

 

Ποια είναι η μεγαλύτερη θυσία που έχεις κάνει για να αποκτήσεις ένα δίσκο;

Οι θυσίες πολλές, καθώς αν μαζεύεις δίσκους είναι προτεραιότητά σου, ακόμη κι αν στερηθείς βασικά πράγματα. Ξοδεύεις ακόμη και τα τελευταία σου χρήματα για να αποκτήσεις ένα δίσκο. Η μεγαλύτερη θυσία μου ήταν να πιάσω δεύτερη δουλειά σε ένα κλαμπ, έχοντας ήδη πρωινή δουλειά, ώστε να μπορέσω να ανταπεξέλθω σε όσους δίσκους είχα διαλέξει από μια μεγάλη παρτίδα αυθεντικών δίσκων, αμερικάνικων, που είχε φέρει ένας ναυτικός από τη Νέα Υόρκη στις αρχές της δεκαετίας του’ 90. Με όλη την αμοιβή μου πλήρωνα τα βινύλια!

 

Τελικά κρύβεται κάποια “φιλοσοφία” πίσω από το βινύλιο;

Ασφαλώς ! Η ίδια η μουσική, που είναι ο πιο πιστός φίλος μέχρι το τέλος. Και όπως έλεγε και ο Jim Morrison : When the music’s over, turn out the lights…! Το βινύλιο είναι ο πιο όμορφος τρόπος για να απολαύσεις τον αληθινό φίλο σου ως το τέλος και αυτό γιατί είναι χειροποίητο προϊόν! Άρα έχει ψυχή, δεν είναι “εφεύρημα” της βιομηχανίας για να ακολουθήσει τις τεχνολογικές εξελίξεις και την ψηφιακή έκρηξη στα ‘90ς, όπως είναι το cd.

 

Πώς σχολιάζεις το γεγονός ότι η εποχή που οι δίσκοι άλλαζαν χέρια μέσα στις παρέες έχει αντικατασταθεί με ένα copy-paste μιας ηλεκτρονικής διεύθυνσης;

Το βινύλιο είναι σαν τον ελληνικό καφέ, τον τούρκικο που έλεγαν οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας. Μπορεί να υπάρχουν διάφορα είδη καφέ, αλλά την γεύση του παραδοσιακού δεν την έχει κανείς, τουλάχιστον για εμάς. Όσο για το copy-paste δεν έχει μόνο βλαπτική επίπτωση στην ίδια την μουσική, αλλά και για την ποιότητα υου ήχου που ακούγεται από τον υπολογιστή.

 

Το γεγονός ότι, τον τελευταίο καιρό, περισσότεροι μουσικοί και κοινό προσανατολίζονται ξανά προς την παραγωγή και αγορά δίσκων βινυλίου το αποδίδεις και στο γενικότερο κλίμα της επανεμφάνισης του vintage ως μόδα της εποχής;

Το βινύλιο κερδίζει έδαφος σε παγκόσμιο επίπεδο γιατί ακολουθεί την ανάγκη του ανθρώπου να επιστρέφει σε παραδοσιακά πράγματα, γιατί εκεί ξαναβρίσκει τον εαυτό του μέσα στο χάος της απρόσωπης εποχής. Η επιστροφή στο βινύλιο συμβαδίζει και με την κρίση σε παγκόσμιο επίπεδο καθώς ο άνθρωπος έχοντας βάλει φρένο στην καταναλωτική μανία με ό,τι του προσφέρει ο ψηφιακός κόσμος που πια δεν μπορεί να τον ακολουθήσει λόγω οικονομικής στενότητας. Έτσι ξαναβάζει μπροστά το παλιό πικ- απ του και γυρίζει στο βινύλιο ώστε να απολαύσει την στιγμή που προσφέρει η ακρόαση ενός βινυλίου. Οι μουσικοί αφουγκράζονται και ακολουθούν αυτή την τάση.

 

Από εμπορικής πλευράς πού βρίσκεται το βινύλιο σήμερα;

Τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό είναι γεγονός πια ότι το βινύλιο πουλάει περισσότερο από το cd. Φυσικά η μουσική στο διαδίκτυο και το downloading κάνει θραύση, αλλά το 2014 ανάμεσα σε 164 δισεκατομμύρια downloads, καταγράφηκαν 9,2 εκατομμύρια πωλήσεις βινυλίων στον κόσμο (πάνω από 6 εκατομμύρια στην Αμερική και 1 εκατομμύριο στην Αγγλία) δηλαδή το 3,6 % της μουσικής πίτας είναι βινύλιο! Δεν μπορούμε να πούμε ότι οι πωλήσεις βινυλίου είναι εκρηκτικές, αλλά σίγουρα είναι σταδιακά αυξανόμενες. Δεν είναι τυχαίο πως τα δισκάδικα της Αθήνας με βινύλια επιβίωσαν στην κρίση, σε αντίθεση με τα δισκάδικα που πουλούσαν cd τα οποία σχεδόν αφανίστηκαν! Άλλωστε οι περισσότεροι ιδιοκτήτες των δισκάδικων βινυλίου έχουν πάθος με την μουσική. Δεν είναι “σκληροί” επιχειρηματίες που κυνηγούν μόνο το κέρδος. Έτσι πολλοί εξ αυτών νοικιάζουν χώρους οικονομικούς και έχουν κάνει άνοιγμα πλέον στην αγορά μέσω διαδικτύου ώστε να επιβιώνουν.

 

Μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιους δίσκους από την συλλογή σου;

Ασφαλώς και μπορώ καθώς η αλήθεια είναι ότι όσες χιλιάδες δίσκους και αν έχει κάποιος καμιά 50αριά είναι εκείνοι που αγαπά περισσότερο. Η ερώτησή σου είναι πραγματικά δύσκολη γιατί πίσω από κάθε βινύλιο υπάρχει μια ιστορία, αλλά υπάρχουν και δίσκοι που προτιμά κανείς για την ποιότητά τους, οπότε συγκρούεται το συναισθηματικό κομμάτι με το αντικειμενικό του πράγματος. Σε περίπτωση λοιπόν σεισμού θα έπαιρνα μαζί μου τους δίσκους του Elvis, το «Rock Around the Clock» του Bill Haley, το «Freak Out» του Frank Zappa, τη δισκογραφία των Doors, των Lynyrd Skynrd και των Socrates, το «Exile On Main Street» των Rolling Stones και το «White Album» των Beatles, το «Are You Experienced» του Jimi Hendrix, το «It Ain’t Me Babe» των Turtles, τους δίσκους των Λουκιανού Κηλαηδόνη, Διονύση Σαββόπουλου, Τζίμη Πανούση και ότι προλάβαινα από την ψυχεδελική συλλογή μου, δίσκους του ελληνικού ροκ, funky – soul, ακόμη τους δίσκους «Love is the Law» του Graham Bond και «Who Are You» των Who, που ήταν ο πρώτος δίσκος που αγόρασα τα Χριστούγεννα του 1978.

 

«Βινύλιο, τα καλύτερά μας χρόνια!» ένα βιβλίο “ωδή” στην συλλογή σου, εσωτερική ανάγκη, ιστορική αναδρομή, τι;

Είναι ένα βιβλίο που έγραψα με πολύ μεράκι κι αγάπη για την μουσική. Μέσα από τις σελίδες του περιγράφω νια ολόκληρη εποχή και αποτυπώνω το πάθος του συλλέκτη από προσωπικά βιώματα. Στόχος μου είναι κάθε αναγνώστης να βρει ένα ή περισσότερα κομμάτια του εαυτού του και ας μην είναι συλλέκτης δίσκων. Αναφέρομαι σε μια εποχή χωρίς ίντερνετ, με καλό ραδιόφωνο, πολλά πάρτι, χορό στις ντισκοτέκ, ροκάδες και καρεκλάδες, ροκ κλαμπ και στέκια, καλό ποδόσφαιρο, δισκάδικα σε κάθε γειτονιά, αλλά και χαρτογράφηση των σημερινών δισκάδικων. Επίσης προτείνω μια καλή δισκοθήκη μέσα από 100+10 δίσκους, αλλά και φοβερές ιστορίες πίσω από θρυλικές ηχογραφήσεις βινυλίων που αφηγούνται κορυφαίοι καλλιτέχνες μέσα από την πορεία μου ως μουσικός συντάκτης. Ήθελα να καταγράψω μια ολόκληρη εποχή πριν ξεχαστούν οι λεπτομέρειες που τελικά είναι το αλατοπίπερο της ζωής μας.

 

Μίλησέ μας για το «Vinyl is back».

Το Vinyl is Back είναι μια τριήμερη κορυφαία εκδήλωση για το βινύλιο που συγκεντρώνει χιλιάδες κόσμου και διεξάγεται κάθε έξι μήνες στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, με ελεύθερη είσοδο. Είναι σημείο συνάντησης όλων των μουσικόφιλων, όπου έχουν την ευκαιρία να συζητήσουν, να ψάξουν χιλιάδες δίσκους που εκθέτουν καταστήματα δίσκων, ιδιώτες, ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες, να ψυχαγωγηθούν και να συναντήσουν ξαφνικά φίλους τους. Επίσης να ενημερωθούν για όλες τις τελευταίες κυκλοφορίες βινύλιων, αλλά και να δουν και να αγοράσουν πικ-απ, αξεσουάρ και ό,τι άλλο μπορεί να ενδιαφέρει ένα μουσικόφιλο. Και όλα αυτά γιατί το βινύλιο είναι πάνω απ’ όλα πολιτισμός. Εμπνευστής και δημιουργός του Vinyl is back είναι ο πολύπειρος διοργανωτής εκδηλώσεων Δημήτρης Αντωνάκος, από την πλευρά μου είμαι ο υπεύθυνος επικοινωνίας και προβολής του Vinyl is back και μεγάλη είναι η συμβολή επίσης του έμπειρου στο χώρο της μουσικής Κώστα Δαμίγου. Είναι τόσο περίπλοκη η διεξαγωγή που όλοι μας συμβάλλουμε στην οργάνωσή του. Και οι τρεις έχουμε δισκοθήκες σπίτι μας και αγαπούμε την μουσική.